Niesforny Robbie Fowler słynął z fantastycznego panowania nad piłką lewą nogą, precyzja jego strzału oraz umiejętność znalezienia się pod bramką przeciwnika stanowic mogą wzór do naśladowania dla młodych adeptów futbolu.

Kolejny piłkarz związany z Liverpoolem-Michael Owen, swe największe sukcesy święcił właśnie na Anfield Road. W pamietnym sezonie 2000-2001, kiedy to „The Reds” wywalczyli aż 5 trofeów , został nawet wybrany najlepszym piłkarzem Europy .Niestety, pózniejsze problemy zdrowotne, a także nie do konca przemyślany transfer do Realu Madryt nie pozwoliły mu w pełni rozwinąć skali talentu.Obecnie w barwach Manchesteru United pełni on marginalną rolę i sporadycznie pojawia się na boisku.

Wspomniany Manchester United szczycił się w ubiegłej dekadzie znakomitym duetem napastników: Dwight Yorke – Andy Cole. Obaj snajperzy,nazywani”bliżniakami z Old Trafford” znakomicie się uzupełniali, a Andy Cole jest autorem az 187 bramek w lidze. Miejsce w galerii sławy Tottenhamu zapewnione ma Teddy Sheringham. Jego transfer w lecie 1997 roku do Manchesteru United stanowil sporą niespodziankę, tymczasem w barwach „Czerwonych Diabłów” popularny piłkarz osiągnął największe sukcesy w karierze, walnie przyczyniając się do zdobycia Pucharu Europy w roku 1999.

Wielką klasę prezentowali Ruud van Nistelrooy i noszący eleganckie ubrania Les Ferdinand.”Van the Man” to autor 97 bramek dla podopiecznych Alexa Fergusona, z kolei Les Ferdinand-kuzyn Rio, do dziś wspominany jest przez sympatyków QPR i Newcastle,a jego występy niejednokrotnie wprawiały w zachwyt publiczność zgromadzoną na Loftus Park , czy też St James Park.Czterokrotny król strzelców ligi , Thierry Henry powrócił niedawno do Arsenalu na zasadzie dwumiesięcznego wypozyczenia i znów występuje w barwach „Kanonierów”.Dla wielbicieli ligi angielskiej jest to fantastyczna wiadomość, niezaleznie od klubowych sympatii, ewemtualnych animozji czy watpliwości dotyczących formy Francuza.

Zresztą jego powtórny debiut w pucharowej potyczce z Leeds zamknął usta krytykom, bowiem po zaledwie osmiu minutach spędzonych na murawie Henry zdobył bramke eliminująca „Pawie” z Pucharu Anglii.Było to zarazem jego 227 trafienie dla Arsenalu i z pewnością uczyni on wszystko, by dołożyć kilka trafień do swego i tak imponującego dorobku.

Rekordzistą pod względem strzelonych bramek w Premier League jest jednak Alan Shearer, autor aż 260 trafień.Trzykrotny król strzelców ligi ogólnie zdobył 283 bramki w swoich 559 występach.

Przygotowując się do napisania tego artykułu przejrzałem zasoby internetu, by po raz kolejny przekonać się o skuteczności „Super Ala”.Mimo upływu lat jego kunszt i swoboda z jaka pokonywał bramkarzy wciąż budzą szacunek i podziw. Shearer był, mówiąc potocznie , niemalże zaprogramowany na zdobywanie bramek.Jest prawdziwą legendą Premiership, graczem wybitnym.

Dzisiejszy futbol to już jednak nowi bohaterowie.Piłka nożna nie znosi próżni, więc uwage kibiców przykuwają młodsi, być może nie mniej utalentowani napastnicy. Po 22 kolejkach sezonu 2011/2012 czołówka klasyfikacji strzelców Premier League przedstawia się następująco:

-Robin van Persie (Arsenal) -19 bramek

-Demba Ba (Newcastle) -15 bramek

-Kun Aguero (Man City) -14 bramek

-Wayne Rooney (Man Utd) -13 bramek

-Aiyegbeni Yakubu (Blackburn) -12 bramek

Chcialbym przeanalizować ich szanse na zdobycie tego prestiżowego trofeum, bowiem wszystko wskazuje na to ,że wyżej wymienieni roztrzygną między sobą kwestię zdobycia tytułu najskuteczniejszego zawodnika rozgrywek.

ROBIN VAN PERSIE stał się w tym sezonie liderem Arsenalu i prawdziwym asem w rękawie ekipy Wengera.Przejął opaske kapitana, otrzymał olbrzymi kredyt zaufania od francuskiego szkoleniowca i wreszcie zaczął grać na miare swego olbrzymiego talentu.

Po odejściu Cesca Fabregasa orza Samira Nasriego odpowiedzialnośc za wyniki Arsenalu spadła w głównej mierze na jego barki i Holender znakomicie wywiązuje się ze swej roli.Wcześniej niesforny i nie stroniący od skandali van Persie dołączył do grona czołowych zawodników Starego Kontynentu , a jego bramki w spotkaniach z Evertonem , czy niedawnym szlagierze z Manchesterem United potwierdzaja opinię,że mamy do czynienia z piłkarzem wybitnym.Precyzja strzału i ułożenie stopy Robina budzą podziw i jest on zdecydowanie głównym kandydatem do zdobycia tytułu króla strzelców.

DEMBA BA, zajmujący drugie miejsce w zestawieniu najskuteczniejszych, jest jedną z największych rewelacji obecnego sezonu.To lider i główny egzekutor Newcastle, które wniosło powiew świeżości do rozgrywek i wciąż zachowuje szanse na promocje do europejskich pucharów.Senegalczyk wykańcza akcje zainicjowane przez Cabaye, Ben Arfę czy Jonasa i nie można wykluczyć,że do odtatniej kolejki będzie deptał po pietach van Persiemu.Kwestię czzasu wydaje się transfer urodzonego we Francji piłkarza do silniejszego klubu, czyżby więc niedawno zakontraktoway Papiss Cisse szykowany był na następcę aktualnego wicelidera klasyfikacji strzelców? A może Alan Pardew pragnie konsekwentnie wzmacniać siłę zespołu „Srok” i w tym celu nabył za sumę 9 mln funtów byłego już piłkarza Freiburga?

W barwach Manchesteru City bardzo udany sezon notuje KUN AGUERO. Argentyńczyk niemal od razu zaaklimatyzował się w lidze angielskiej, a trzeba pamietać ,iż nie każdemu piłkarzowi udaje się ta sztuka już w pierwszym sezonie pobytu na Wyspach ( klubowy kolega Kuna -David Silva , jest najlepszym potwierdzeniem tej teorii). Aguero udawadnia,że olbrzymie pieniądze przelane na konto Atletico Madryt nie były sumą przesadzoną i od początku rozgrywek zachwyca fanów.

Zięć Diego Maradony nie jest typowym lisem pola karnego, lubi bowiem cofnąć się po piłkę by zainicjować atak swej dużyny, jest ponadto niezwykle szybkim i ruchliwym napastnikiem.Przede wszystkim jednak; jego największą zaleta jest znakomite czyatnie gry i umiejętność gubienia obrońców, może więc on dzierżyć będzie palmę pierwszeństwa?

W czołówce strzelców nie może zabraknąć WAYNE’A ROONEY’A. W optymalnej formie podpora United staje się postrachem dla rywali, choć jego dorobek bramkowy w obecnym sezonie powinien byś bardziej okazały, biorąc pod uwage niewykorzystane rzuty karne. Rooney to jedna z największych gwiazd ligi, precyzyjnie uderzający i niezwykle ambitny.Pomimo olbrzymiej ilości trofeów zdobytych z klubem nigdy nie zdobył tytułu króla strzelców ligio angielskiej.

Wkracza w najlepszy dla piłkarza wiek, a jego partnerami są najwyższej klasy pomocnicy. Może zatem on?

AIYEGBENI YAKUBU z Blackburn udowadnia z kolei, iż zbyt wcześnie postawiono na nim krzyżyk w Evertonie i wciąz potrafi grać w piłkę na najwyższym poziomie. Dorobek 30-letniego „Yaka” musi budzić uznanie, zważywszy na wyniki osięgane przez zespół Blackburn. Nie ma on większych szans na zwycięstwo w wyścigu po koronę, ale udanumi występami na Ewood Park może zapracować na angaż w mocniejszym klubie.

Pretendentów do zdobycia tytułu króla strzelców nie brakuje.Przedstawieni kandydaci prezentują rozmaite style gry, łączy ich jednak wspólna cecha- niebywała swoboda w znajdowaniu drogi do siatki przeciwnika.Stanowią oni największą atrakcję bieżącego sezonu i ich rywalizacja intryguje wielbicieli angielskiego futbolu. Wypada więc mieć nadzieję, że losy trofeum króla strzelców , jak i rywalizacja o mistrzostwo Anglii trzymać będą w napięciu do ostatniego dnia rozgrywek.

Na Anfield Road zapowiadano odrestaurowanie Liverpoolu, wiążąc ogromną nadzieję z powrotem legendy klubu – Kenny’ego Dalglisha. Pod kierunkiem tego szkoleniowca duma angielskiego futbolu miała rozpocząć powrót na należne jej miejsce w krajowych(i nie tylko) rozgrywkach.Tradycyjnie jednym z faworytów pozostawał Arsenal,choć po sprzedaży Cesca Fabregasa szanse “Kanonierów” oceniano bardziej sceptycznie niz zwykle.Stawkę pretendentów do mistrzowskiej korony zamykał Tottenham Hotspur z plejadą tak znakomitych graczy,jak Gareth Bale,Luka Modric czy Rafael van der Vaart. Największe gwiazdy zespołu pozostały na White Hart Lane,ponadto wreszcie pojawil się klasowy atakujący w osobie Togijczyka Adebayora. Dowodzone przez Harry’egp Redknappa popularne “Koguty” miały więc wszelkie atuty by powalczyć nawet o mistrzostwo Anglii.

Rzeczywistość,dość niespodziewanie ,okazała się nieco inna. Andre Villas-Boas przekonuje się,że angielska Premiership to jednak odmienna skala trudności niz Liga Sagres i Chelsea nie imponuje już tak wielką regularnością w zdobywaniu punktów,do czego przyzwyczaiła kibiców w poprzednich sezonach.Poważny kryzys przechodził stołeczny Arsenal,a wrześniowa klęska na Old Trafford 2-8 zapisała się niechlubną karta w długiej, już 125-letniej historii tego klubu.Oczywiście  trudno nie docenic eksplozji formy londyńczyków w ostatnich tygodniach,geniuszu Robina van Persiego i coraz większej pewności siebie w poczynaniach młodej drużyny Arsene’a Wengera.Arsenal znowu zaczyna prezentować atrakcyjny,przyjemny dla oka futbol,jednak straty punktowe do prowadzącego duetu z Manchesteru wydaja się mało realne do odrobienia.

Wciąż nie potrafi ustabilizować formy zespół Liverpoolu. Ogromnym osłabieniem są problemy zdrowotne Stevena Gerrarda,jednak trudno nie oprzeć się wrażeniu,że ekipa Dalglisha jest na etapie przebudowy i upłynie sporo czasu,nim nawiąże do swej chlubnej przeszłości.Z kolei w czołówce utrzymuje sie Tottenham i ,co jest pewnym zaskoczeniem – Newcastle United. Obecnośc “Srok”na tak wysokim miejscu w tabeli jest jedną z największych niespodzianek bieżących rozgrywek. Zespół Alana Pardew wniósł sporo świeżości do Premiership , a pozyskanie takich graczy jak Santon,Cabaye ,Ba czy wczesniej Ben Arfa było doskonałym posunięciem władz klubu. Niedoceniane  poczatkowo Newcastle ma wielkie szanse na promocję do europejskich pucharów. Konsekwencją w zdobywaniu punktów imponuje równiez Tottenham.Harry Redknapp zbudował bardzo silny zespół, a zatrzymanie w klubie Luki Modrica świadczy o jego ambicjach.Mimo wszystko sądzę jednak,że Spurs nie są jeszcze gotowi by sprostać wyzwaniu ,jakim jest walka mistrzostwo Anglii. Tottenham dołączył w końcu do ścisłej czołówki,ja jednak zaryzykuje stwierdzenie, że sprawa tytułu rozstrzygnie sie między drużynami z Manchesteru i postaram sie udowodnić,iz moje przypuszczenia posiadaja solidne podstawy.

Od momentu przejęcia władzy w klubie przez obrzydliwie bogatych szejków,drużyna “Obywateli”czyni regularne postępy i kwestią czasu wydaje sie ich dominacja w krajowych, a może także europejskich rozgrywkach.Historyczny pogrom Manchesteru United na Old Trafford zaczyna powoli urastac do rangi symbolu.Wynik wspomnianej potyczki-pamiętne 6-1 dla “Citizens”, zaszokował piłkarski świat, i nie ma większego znaczenia,iz po wyrzuceniu z boiska Johny’ego Evansa gospodarze przez drugie 45 minut musieli sobie radzić z brakiem jednego zawodnika.Swoboda w grze,polot i fantazja ,które prezentują David Silva,Samir Nasri czy krnąbrny Mario Balotelli budzą najwyższy podziw.Szczególnie Silva,zakupiony w lecie 201o roku z Valencii przeżywa swoje wielkie dni.W mojej opinii,jest to najlepszy okres w karierze tego pomocnika.Po nie do konca udanym pierwszym sezonie na Wyspach, w bieżących rozgrywkach gra wyśmienicie,jest motorem napędowym akcji City i dojrzał do roli lidera na boisku.

Dużym atutem ekipy Manciniego jest umiejętne rozłożenie akcentów zarówno w ofensywie,jak i w szeregach obronnych.Swobodę w grze Silvie,Nasriemu czy Milnerowi gwarantują ciężko pracujący na całej długoście i szerokości boiska Yaya Toure oraz Nigel de Jong. Holender to juz uznana marka w Premier League, piłkarz ,który nigdy nie chodzi poniżej pewnego poziomu.Natomiast Yaya Toure-brat Kolo;defensora City, jest czołowym pilkarzem świata na swej pozycji.Od czasów Roy’a Keane’a i Patricka Vieiry nie było chyba w lidze tak znakomitego gracza wystepującego na jakże newralgicznej pozycji defensywnego pomocnika.Podziw budzi nie tylko jego siła fizyczna,bowiem przy swojej sylwetce reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej znakomicie operuje futbolówką, ponadto oglądając mecze lidera Premiership,trudno zauważyć w grze Toure momenty jakiegokolwiek przestoju.Pamietajmy również o świetnie zorganizowanej defensywie,kierowanej przez Vincenta Kompany’ego.Mino wciąż młodego wieku Belg jest juz bardzo doświadczonym piłkarzem i należy do absolutnej czołówki defensorów Starego Kontynentu.W końcu na miarę swojego talentu zaczał grać Micah Richards,ktory wraz z bramkarzem Joe Hart’em powinien prze dlugie lata stanowić o jakości defensywy zarówno klubu,jak i kadry Albionu.

Przyglądając sie poczynaniom City nie sposób nie wspomnieć o roli menadzera w sukcesach zespołu.Wydaje mi się,że Roberto Mancini wreszcie znalazł sposób na te drużynę, potrafił do niej dotrzeć ,co przy konstelacji gwiazd w szatni nie bylo wcale proste.Atmosfera wyrażnie się poprawiła, nie słychać o niesnaskach czy bójkach na treningach. Oczywiście, rolę “czarnej owcy” tradycyjnie odgrywa Carlos Tevez ,ale jego udział w imponujących wynikach MC jest w tym sezonie znikomy, a ponadto-wedle słów szkoleniowca- “Apacz”nie zagra wiecej w błękitnej koszulce City i może szukać sobie nowego klubu.Na dzień dzisiejszy Mancini jest jednym z największych wygranych tego sezonu,pamietajmy jednak ,że liga wkracza właśnie w  najwazniejsza fazę sezonu i przewaga nad United bardzo szybko może zostać zniwelowana.

Niemal każdego roku o tej porze sir Alex Ferguson powtarza frazy typu :” W styczniu będziemy grać lepiej” , czy “Liga zaczyna sie w styczniu”.Rzeczywiście,okres ten , a w szczególności maraton  świąteczno-noworoczny niejednokrotnie ma olbrzymi wpływ na końcowy układ tabeli.Czy jednak podopieczni Fergusona posiadaja wystarczająco duzo atutów by odeprzec ataki City? Główna bolączka United jest brak alternatywy dla Rooney’a.Gra zespołu jest chyba za bardzo uzalezniona od dyspozycji swojego lidera i podczas jego nieobecności na boisku pojawiają sie problemy.Wartościowym zupełnieniem “Roo” i ulubieńcem fanów jest Javier Hernandez,jednakzę popularny “Cicharito”musi udowodnić,że pierwszy ,tak udany sezon w jego wykonaniu nie był dziełem przypadku i czeka go jeszcze mnóstwo pracy.Danny Welbeck i Kiko Macheda to wciąż melodia przyszłośći,jednak zważywszy na ich wiek powinni częściej brać na siebie odpowiedzialność za zdobywanie bramek ,a z tym ,jak doskonale wiemy,bywa róznie. Włoch na dodatek po raz kolejny udał się na wypożyczenie ,tym razem do Queens Park Rangers.

Michael Owen najlepsze lata kariery ma dawno za sobą, a i częste problemy zdrowotne nie wpływaja najlepiej na jego formę. Natomiast Dymitar Berbatow stał się najbardziej ekskluzywnym rezerwowym w lidze.Od momentu przybycia na Old Trafford jest on najbardziej kontrowersyjnym piłkarzem “Czerwonych Diabłów”, posiadającym rzeszę zwolenników, ale także zagorzalych antagonistów.Czy zatem król strzelców sezonu 2009/2010 będzie jeszcze w stanie porwać publicznośc w Teatrze Marzeń? Doceniam klasę Bułgara,jego wyborną technikę ,gdyż wciąż jest piłkarzem o uznanej marce.Uważam jednak,że jest to ostatni sezon Berbatowa w Manchesterze United.Konkretną ofertę złożyło ponoć zbrojące się na potęge PSG i ewentualny transfer byłby chyba najkorzystniejszym rozwiązaniem zarówno dla samego piłkarza, jak i dla dla klubu. Pytał także Bayern Monachium.Po ostatnich udanych występach Berbatowa biuro prasowe United poinformowało z kolei,iz kontrowersyjny napastnik podpisze nowa umowę z klubem,więc prawdopodobnie piłkarz parafuje nową umowę.

Problemem obrońców tytułu w dalszej części sezonu może okazać się stosunkowo krótka ławka rezerwowych, a także nierówna forma kluczowych zawodników.Portugalczyk Nani,kreowany na naturalnego następcę Cristiano Ronaldo wciąż miewa wahania formy.Wyzbył się on co prawda skłonności do nazbyt egoistycznej gry,lecz w dalszym ciągu obok spotkań genialnych przytrafiają mu sie takie ,gdy mówiąć kolokwialnie,przechodzi obok gry.  Ashley Young po fantastycznym poczatku sezonu zatracił ostatnio impet,jednak jego transfer byl świetnym ruchem Alexa Fergusona i były już skrzydłowy Aston Villi będzie ,a nawet jest,jednym z najważniejszych piłkarzy zespołu.Antonio Valencia sprawia wrażenie nieco zagubionego,byc może nie do konca służy mu konkurencja wspomnianej dwójki. Trudno wymagać,by niemal 40-letni Ryan Giggs biegał po boisku z tak wielka werwa ,jak czynił to 20 lat wcześniej,Ji -Sung Park nigdy nie należał do wirtuozów,choć jego ambicja i wola walki wciąż sa niezwykle cenne.

Pięta achillesową Mnchesteru United jest środek pomocy.Do roli  suwerena środka pola pretenduje Tom Cleverley, który jednak od dłuższego czasu jest kontuzjowany i mimo stosunkowo udanego początku sezonu w jego wykonaniu ,ciężko pokusić sie o obiektywną ocenę poczynań młodego Anglika.Darren Fletcher i Michael Carrick to zawodnicy o nieco innej charakterystyce i trudno wymagać,by ciężar prowadzenia gry spoczywal akurat na nich.Na domiar złego ,kapitan reprezentacji Szkocji ze względu na pogłębiające sie dolegliwości zdrowotne zawiesił karierę sportową i nie wiadomo kiedy wróci do profesjonalnego futbolu.Brazylijczyk Anderson wciąż sprawia wrażenie,jakby nie do końca zaaklimatyzował sie w zespole, a trzeba pamiętac,że pojawił sie on w Anglii już latem 2007 roku.Niestety,sir Alex po raz kolejny zdaje sie nie dostrzegac problemu, co więcej -w roli środkowego pomocnika wystawia Rooneya bądż Giggsa.Nawet dla mnie ,wieloletniego kibica United są to działania co najmniej dziwne, a obsadzenie Walijczyka w środku pola w majowym finale na Wembley przeciwko takim tuzom futbolu jak Xavi i Iniesta do dziś uważam za niezrozumiałe.Czy można się zatem dziwić,że sam Alex Ferguson United podjął udaną ostatecznie próbę próbę mediacji z Paulem Scholesem i legendarny pomocnik postanowił wesprzeć drużynę już w pucharowej batalii z Manchesterem City?

Nawiasem mówiąc,mam nieco mieszane uczucia w związku z powrotem Scholesa.Doceniam jego zasługi ,bowiem przez lata był zaliczany do grona najlepszych środkowych pomocników na świecie i z zachwytem wspominam jego występy w barwach United.Jednakże w ostatnich latach jego wpływ na grę Manchesteru United byl coraz bardziej znikomy i doprawdy trudno oczekiwać,by rudowłosy artysta fautbolu okazał się lekiem na całe zło w środku pola.Jego powrót jest niezwykle ryzykowny,uważam,że zawiesił buty na kołku w odpowiednim momencie i forma Scholesa pozostaje wielka niewiadomą.Jest to w pewnym sensie,oznaka slabości klubu.Przy całym szacunku dla Paula oraz geniuszu menadzera doprawdy trudno mi zrozumieć,że w odpowiednim momencie nie zadbano o znalezienie jego następcy , o swoiste “namaszczenie”nowego lidera zespołu ,który spróbowalby przejąć tę rolę na boisku .Absolutnie nie jestem zwolennikiem hurtowego kupowania gwiazd i płacenia im ogromnych gaży.Jednakże w tym konkretnym przypadku,popełniono grzech zaniechania i temat pozyskania klasowego rozgrywającego powraca nieustannie .

Dzisiejszy Manchester United pozbawiony jest charyzmatycznych postaci.Jest to może zbyt odważna opinia,ale ciężko poza Rooney’em znależc zawodnika ,który jednym zagraniem na boisku,błyskiem geniuszu czy wolą walki zaraziłby swym entuzjazmem  kolegów.Niekwestionowanym autorytetem jest przytaczany Giggs(pomijam z oczywistych względów kwestie pozasportowe),który jednak mimo wciąż ogromnych umiejętności nie jest na tyle wiodąca postacią mentalnie,by w krytycznych chwilach dać drużynie nowy impuls.Kapitan Nemanja Vidić ze swojej roli wywiązuje sie co najmniej poprawnie,niestety jednak ,dla krewkiego Serba sezon dobiegł juz końca.Do roli lidera mógłby kandydowac Rio Ferdinand,posiadający spora charyzmę i mający duży posłuch w szatni. Problem w przypadku Ferdinanda polega jednak na tym,że coraz częściej przydarzaja mu sie proste błędy i nie może juz liczyć na abonament w wyjściowej”11″.

Intrygującą mnie kwestia w wyścigu obu drużyn jest   ich odpadnięciae z Ligi Mistrzów juz na tym etapie rywalizacji.Brak awansu Manchesteru City można jeszcze próbować w pewien sposób wytłumaczyć-byli debiutantami w tych prestizowych rozgrywkach i trafili do niezwykle wyrównanej grupy, z Bayernem Monachium,Villareal oraz SSC Napoli, które w ostatecznym rozrachunku wyprzedziło milionerów z Eastlands.Zgoła inne nastroje panują w okolicach sir Matt Busby Way.

Występ na St .Jacob zakończył sie kompromitacją United,choc uczciwie trzeba przyznać,że podopieczni Fergusona zrobili wiele,by skomplikowac sobie sytuację przed decydującą fazą rozgrywek grupowych.Trudno myslec o awansie do 1/8 finału Ligi Mistrzów,gdy traci się punkty na swoim stadionie,a jedyny ich komplet zdobywa  z starciach z egzotycznym rywalem z Rumunii. Drużyny z Manchesteru stały się niejako z “urzędu”głównymi faworytami do triumfu w Lidze Europejskiej.Nie sposób przewidziec jednak,jak potraktują ten swoisty “puchar pocieszenia ” zarówno Roberto Mancini oraz sir Alex Ferguson.Opiekun United stwierdził,że Liga Europy będzie karą dla jego podopiecznych ,oprócz tego,”Czerwone Diabły”wcale nie muszą być faworytem w starciu z Ajaxem Amsterdam.

Manchester City ma doświadczenie z poprzedniej edycji wspomnianych rozgrywek,trudno jednak nie zauważyć,że większą uwagę przykładał do Premiership i awansu do Ligi Mistrzów( co się ostatecznie udało),niż do spotkań chociażby z poznańskim Lechem na Bułgarskiej.  Kto zatem zostanie mistrzem Anglii w sezonie 2011/2012?Manchester United czy Manchester City?Czy Roberto Mancini zapoczątkuje na Etihad Stadium lawinę sukcesów,jak to miało miejsce w przypadku jego przygody z Interem Mediolan i bodaj 3-krotnego zdobycia mistrzostwa Włoch?Czy mimo wszystko 70-letni sir Alex Ferguson,człowiek-instytucja na Old Trafford,wciąż pazerny na sukcesy kolejny raz  udowodni swą wyższość nad młodszymi kolegami po fachu?

swoich rozważaniach staram sie zachować obiektywizm i mimo deklarowanej sympatii do podopiecznych szlachcica z Glasgow , sprawa tytułu mistrzowskiego pozostaje dla mnie otwarta. Nie podejmuję się odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania i z niecierpliwością czekam na końcowe rozstrzygnięcia. Ponadto złośliwy los sprawił,że już 8 stycznia obie ekipy spotkają się w III rundzie najstarszych rozgrywek na świecie-Pucharu Anglii. FA Cup jest bardzo poważnie traktowany w ojczyznie futbolu i nie było  mowy,by któraś z ekip odpuściła to spotkanie. Po emocjonującym i zacietym meczu na Etihad Stadium,”Czerwone Diabły”zwyciężyły 3-2 i awansowały do kolejnej rundy rozgrywek.Był to swoisty rewanż za półfinał ubiegłej edycji, w której City pokonało United 1-0 po bramce Yaya Toure.Był to także kolejny mecz derbowy.Od pewnego czasu derby Manchesteru nie są li tylko i wyłącznie wewnetrzną sprawą 19-krotnych mistrzów Anglii i stały się ,moim skromnym zdaniem,jednymi z najbardziej frapujących tego typu spotkań w Europie.City konsekwentnie buduje swą potęgę i atakuje pozycję lokalnych rywali. Z kolei w obozie United nikt już nie traktuje ekipy Manciniego jako “ubogich krewnych’.

City czy United?Alex Ferguson z upiorem maniaka powtarza,iz posiada wystarczająco silny skład by obronić tytuł.Roberto Mancini stwierdził niedawno,że jedynie sprzedaż kilku graczy pozwoli mu na zakontraktowanie nowych piłkarzy w zimowym okienku transferowym,co nie przeszkadza mu monitorować sytuację Robina van Persiego w Arsenalu. Manchester United posiada ogromne doświadczenie w rywalizacji o palmę pierwszeństwa w lidze, dla tego klubu to niemal codzienność i z pewnością gracze w charakterystycznych czerwonych koszulkach będą skoncentrowani do ostatniego dnia sezonu.Atutem Manchesteru City z pewnością jest głód sukcesów i wyrównana kadra znakomitych piłkarzy,którzy coraz częsciej udowadniają,że nie przybyli na Eastlands tylko w celach zarobkowych.

Doprawdy,nie sposób przewidzieć która z drużyn będzie się cieszyć z triumfu w obecnych rozgrywkach. Jak wielkie znaczenie będzie miała potyczka na Etihad Stadium w ramach 36.kolejki Premiership 28 kwietnia 2012 roku?Czy może zwycięzcę poznamy dopiero 13 maja?Sympatycy Manchesteru City oraz Mnchesteru United nie mogli chyba wyobrazić sobie bardziej ekscytującego scenariusza obecnego sezonu.Nie odbieram szans pozostałym zespołom,doceniam klasę Chelsea , Arsenalu czy Tottenhamu,jednakże przekonany jestem,że tytuł pozostanie w Manchesterze! Konkludując-zatem niech wygra lepszy!

Korzystając z okazji,chciałbym złożyc całej redakcji życzenia  wszelkiej pomyślności w Nowym,2012 roku. Życzę,by portal Wasz rozwijał się i stał się konkurencją dla innych portali traktujących o piłce nożnej.I nie jest to bynajmniej kurtuazja z mojej strony.Z góry dziękuję za ewentualne zapoznanie się z moją propozycją tekstu.Nie jestem z niego w pełni zadowolony ,lecz postanowiłem zmusić się do systematycznej pracy i regularnego przekazywania swoich mysli w formie pisemnej. Jak wspominałem na wstępie,nurtuje mnie mysl by spróbowac swych sił ,gdyz nieskromnie mówiąc,posiadam sporą wiedzę nie tylko w zakresie ligi angielskiej,a pisanie nigdy nie sprawiało mi większych trudności.Z pewnością podejmę próbę dalszego pisania.I niezależnie od tego,czy moje poczynania znalazły uznanie w Państwa oczach-osobista deklaracja systematycznej pracy stanowi dla mnie sporą motywację.  Pozdrawiam serdecznie.

•  Jak wiadomo, Coleen Rooney nie było na Old Trafford w czasie derbów Manchesteru. Została w domu, by oglądać „Sześć w wielkim mieście”.
• W przerwie spotkania David de Gea odebrał telefon od mamy. Kazała mu wrócić do domu przed siódmą.

• W poniedziałkowy ranek żona budzi śpiącego Fergusona:

Pani Ferguson:  Wstawaj, Alex!  Już siódma!

Sir Alex:  Siódma? To kolejną strzelili?

• Alex Ferguson wziął na siebie pełną odpowiedzialność za wysoką porażkę z City. Po meczu zrozumiał, że nie powinien w tym dniu dać Howardowi Webbowi  wolnego.

• Po spotkaniu większość fanów United wracała do domu ponad osiem godzin. Na drodze do Londynu były straszne korki.

• Wszyscy zawodnicy United wyglądali na załamanych – za wyjątkiem Rooneya, który nie potrafi liczyć do sześciu. On był po prostu zakłopotany.

• Jeśli jesteś fanem United i po ostatnich derbach masz myśli samobójcze, zadzwoń! Numer infolinii: 16 161 616 161.

• Czym się różni David de Gea od kierowcy taksówki? Taksówkarz wpuszcza tylko czwórkę

•  Transparenty z „19” wreszcie się na coś przydały. Wystarczyło je obrócić i tablica świetlna była niepotrzebna.

• Dlaczego kibice United nie opuszczali stadionu po końcowym gwizdku? Czekali na kolejnego seta. - Co ma wspólnego Muammar Kadafi z piłkarzami United?  Wszyscy zostali zgładzeni na własnym terenie.

Na osłodę życia kibiców United:

• Kibice City sami byli zaskoczeni rozmiarami zwycięstwa. Ostatni raz tyle bramek widzieli, gdy byli jeszcze kibicami Chelsea.

15 upadków Arsenalu

1. Porażka 1-6 z Manchesterem United w dniu 25 lutego 2001 roku podczas najważniejszej części sezonu, co poskutkowało zajęciem drugiego miejsca na jego koniec.

2. Przegrana 8-2 z Manchesterem United ukazująca obecną słabość “Kanonierów” oraz to, ile pracy będzie miał szkoleniowiec, by ponownie stworzyć zespół potrafiący walczyć o mistrzostwo.

3. Strata dwóch goli w meczu z Boltonem 26 kwietnia 2003 roku ostatecznie zremisowanym 2-2, co ostatecznie przyczyniło się do wygrania ligi przez Manchester United. W tym sezonie Arsene Wenger miał największe szanse zdobyc drugie mistrzostwo z rzędu, co nie udało się żadnemu szkoleniowcowi “Kanonierów” od czasów Herberta Chapmana.

4. Rekord 49 spotkań bez porażki przerwany 24 października 2004 roku w kontrowersyjnym meczu z Manchesterem United, gdy sędzia Mark Riley podyktował wątpliwego karnego dla “Czerwonych Diabłów” jednocześnie nie przyznając ich Arsenalowi po faulach Rio Ferdinanda i Ruuda van Nistelrooya.

5. Odejście jednego z największych sojuszników Francuza w klubie Davida Deina.

6. Utrata najlepszego lewego obrońcy w Anglii Ashleya Cole’a związana pośrednio z chciwością zawodnika i przebiegłością rywala.

7. Poddawanie menedżera Arsenalu oszczerczej, złośliwej i bezpodstawnej nagonce na jego życie prywatne przez angielskie tabloidy.

8. Remis 2-2 na St. Andrew po koszmarnym faulu Martina Taylora na Eduardo, który doznał złamania nogi. Pomimo gry w 10 zawodnicy Birmingham doprowadzają do remisu. W przypadku wygranej Arsenal stworzyłby różnicę ośmiu punktów przewagi nad kolejnym miejscem. Remis podłamuje “Kanonierów” i wlewa nadzieje w serca rywali, co skutkuje trzecim miejscem klubu na koniec sezonu.

9. Dominacja Arsenalu w finale FA Cup w 2001 roku przeciwko Liverpoolowi, jednakże to “The Reds” sensacyjnie wygrywają po dwóch golach MIchaela Owena w końcówce spotkania.

10. Porażka na Highbury 2-1 z Chelsea Londyn w ćwierćfinale Ligi Mistrzów 6 kwietnia 2004 roku dająca awans “The Blues”. Prawdopodobnie w tym właśnie sezonie podopieczni Arsene’a Wenera zmarnowali najlepszą okazję do zwycięstwa w tych rozgrywkach.

11. Finał Ligi Mistrzów w 2006 roku przeciwko Barcelonie zakończony porażką po czerwonej kartce dla Jensa Lehmanna i zmianach taktycznych, które podziałały na korzyść “Blaugrany”.

12. Przegrana z Birmingham w Pucharze Ligi w tym roku po błędzie obrony na koniec meczu.

13. Wymuszone transfery dwóch najlepszych zawodników Arsenalu Londyn- Cesca Fabregasa i Samira Nasriego- spowodowane ambicjami obu graczy oraz brak dobrych zmienników na ich miejsce będący powodem ograniczeń finansowych klubu.

14. Finał Pucharu UEFA w 2000 roku przeciwko Galatasaray Stambuł, w którym “Kanonierzy” byli stroną przeważającą, lecz nie potrafiącą udokumentować swej przewagi bramką. Konsekwencją takiego stanu rzeczy była dogrywka, a następnie rzuty karne, w których to turecki zespół okazał się lepszy.

15. Spotkania zeszłego sezonu ze świetną grą Arsenalu w pierwszej połowie meczu, by w drugiej pokazać wszystko, co najgorsze,m.in. prowadzenie Arsenalu 2-0 z Tottenhamem, by ostatecznie przegrac 3-2 oraz mecz przeciwko Newcastle, w którym prowadzenie 4-0 zostało przez “Sroki” zniwelowane, a mecz zakończył się wynikiem 4-4.

15 wzlotów Arsenalu

1. Obecność w klubie Patricka Vieiry, gdy w tym czasie do klubu przybył Arsene Wenger. Francuz pod skrzydłami swojego rodaka staje się jednym z najlepszych pomocników świata.

2. Utrzymanie dobrej gry w defensywie odziedziczonej po byłym trenerze Arsenalu George’u Grahamie oraz wprowadzenie ćwiczeń i diet, które okazały się sukcesem i pozwoliły niektórym zawodnikom na przedłużenie kariery.

3. Sprzedaż Nicolasa Anelki do Realu Madryt za 23 miliony funtów, co pozwoliło sfinansować zakup napastnika Juventusu Turyn Thierry’ego Henry, jednego z najlepszych zawodników Arsenalu ostatnich lat.

4. Zostanie pierwszym zagranicznym trenerem, który zdobył mistrzostwo Anglii oraz dodanie do tego pucharu FA Cup, który został zdobyty dwukrotnie w latach 1997-1998.

5. Powtórzenie tego wyczyny w latach 2001-2002.

6. Niepokonani “Kanonierzy” z sezonu 2003-2004.

7. Pozyskanie Roberta Piresa z Marsylii w 2000 roku i stworzenie legendy klubu, która strzeliła 84 bramki dla Arsenalu Londyn i otrzymała w tym czasie tytuł Piłkarza Roku.

8. Ewolucja myśli taktycznej Arsenalu, którego gra ofensywna zyskała rzesze fanów po drodze zdobywając 7 trofeów.

9. Duża rola szkoleniowca Arsenalu w tworzeniu projektu nowego stadionu po tym, jak stało się jasne, że klub będzie zmuszony opuścić Highbury.

10. Wygrana w ważnym spotkaniu na Old Trafford 1-0 z Manchesterem United, która na koniec sezonu dała “Kanonierom” tytuł mistrza Anglii sezonu 1997-1998 z przewagą jednego punktu nad “Czerwonymi Diabłami”.

11. Zwycięstwo na Old Trafford 1-0 po wygranej cztery dni wcześniej konfrontacji z Chelsea Londyn w finale Pucharu Anglii w sezonie 2001-2002. “Kanonierom” ponownie udaje się wygrać ligę. Arsenal w tym sezonie pozostaje niepokonany na wyjeździe oraz zalicza 21 kolejnych spotkań bez porażki.

12. Rekord 49 spotkań bez porażki od maja 2003 roku do października 2004.

13. Dwa zdecydowane zwycięstwa na Anfield Road na przestrzeni czterech dni w 2007 roku- 6 stycznia zwycięstwo 3-1 w FA Cup, zaś 10 6-3 w Pucharze Ligi.

14. Wysokie zwycięstwo nad Interem Mediolan 5-1 w grupie Ligi Mistrzów 25 listopada 2003 roku.

15. Zwycięstwo 2-1 nad faworyzowaną FC Barceloną w ćwierćfinale Champions League w 2011 roku. Najlepsze spotkanie zarówno ze strony piłkarzy jak i kibiców, które można było oglądać od czasu otwarcia Emirates Stadium.

Arsenal:

Aston Villa:

Blackburn Rovers:

Bolton Wanderers:

Chelsea Londyn:

Everton:

Fulham:

Liverpool:

Manchester City:

Manchester United:

Newcastle United:

Norwich City:

Queens Park Rangers:

Stoke City:

Sunderland:

Swansea City:

Tottenham Hotspur:

West Bromwich Albion:

Wigan Athletic:

Stroje jeszcze nie zaprezentowane

Wolverhampton Wanders:

Inny zespół – Manchester City, który zdążył nas już przyzwyczaić do spektakularnych transferów, także nie może żałować dokonanych inwestycji. Sprowadzenie David’a Silvy budziło wiele wątpliwości, gdyż nik nie spodziewał sie, że ten, tak szybko zaklimatyzuje się w Anglii i będzie grał na tym samym poziomie co w Valencii. Opłaciło się też wydanie £26 milionów za Yaya Toure z Barcelony. Młodszy z braci Toure szybko wskoczył do pierwszego składu i był jednym z najlepszych zawodników The Citzens w sezonie 2010/2011. Aston Villa natomiast, zdecydowała się wydać rekordową jak na ten klub sumę £20 milionów za Darrena Benta i to także przyniosło wiele korzyści. Anglik strzelał gole, tak jak robił to w swoich poprzednich klubach: Tottenhamie i Sundelandzie.

Ale, czy rzeczywiście to ci piłkarze byli bohaterami minionego sezonu? Niekoniecznie. Oto nasza piątka najlepszych transferów dokonanych podczas zeszłorocznych wakacji.

5) D.J Cambell (z  Leicester do Blackpool)

Gdyby nie ten zawodnik Blackpool było by pewne spadku dużo wcześniej. Anglik strzelał gole regularnie i w sumie w całym sezonie zdobył  ich 13.  Cambell był już wcześniej na wypożyczeniu w Blackpool i też strzelał gole – tyle, że w Championship. Wiele wątpliwości było czy w Premier League również będzie tak skuteczny. Blackpool jednak podjeło się ryzyka i zapłaciło Leicester za zawodnika £1,5miliona.

4) Jermaine Pennant (z Real Saragossa do Stoke)

Stoke w 2010 roku wypożyczyło Pennanta z Saragossy. Anglik był już zapoznany z Premier League, ponieważ występował niegdyś w Birmingham, a potem w Liverpoolu. Pierwsza część sezonu w wykonaniu Pennanta była tak dobra, że zdążyła przekonać Tonnego Pullisa ododkupienia go za £1,7 miliona.

3) Cheik Tiote (z Twente do Newcastle)

Newcastle zapłaciło za Cheika Tiote £3,5 miliona. Można zauważyć że były zawodnik Twente był o £1 mln tańszy od Christiana Poulsena którego Liverpool kupił za £4,5 mln z Juventusu Turyn. W lutym Tiote podpisał nowy sześcio i pół letni kontrakt, jednak podczas tego lata reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej  może opuścić St James Park, ponieważ interesują się nim wielkie kluby z całej Europy.

2) Peter Odeminigie (z Lokomotiv Moskwa do West Bromwich)

Odemiwingie do West Brom ściągnął Roberto Di Mateo. Zawodnik dobrze radził sobie w Rosii – Lokomotivie, oraz we Francji – Lille,  jednak były wątpliwości czy poradzi sobie w najlepszej lidze świata. 29 latek strzelił gola w debiucie przeciwko Sunderlandowi i zakończył sezon z 15 bramkami na koncie. Kupiony za zaledwie £2,5 mln Odemiwingie stał się podstawowym zawodnikiem WBA i jednym z najlepszych zawodników tego klubu.

1) Javier Hernandez (z Chivas do Manchester United)

Bez wątpienia najlepszy transfer tamtego lata. Kiedy “Chicharito” przechodził do Czerwonych Diabłów niewiele było o nim wiadomo. Sir Alex Ferguson ściągnął Hernandeza za £6mln i miał on być zmiennikiem dwóch podstawowych napastników United – Rooneya oraz Berbatova, ale nikt nie pomyślał, że może on przebić się już w pierwszym sezonie do pierwszej jedenastki i być kluczowym jej zawodnikiem. Chicharito miał bardzo duży wkład w mistrzostwo Anglii oraz dojście do finału Champions League.

#10

Scott Parker (v Liverpool)

Click here to view the embedded video.

#9

Andy Carroll (v Manchester City)

Click here to view the embedded video.

#8

James Morisson ( v ManchesterUnited)

Click here to view the embedded video.

#7

Cheik Tiote (v Arsenal)

Click here to view the embedded video.

#6

Raul Merieles (v Wolves)

Click here to view the embedded video.

#5

Dimitiar Berbatov (v Liverpool)

Click here to view the embedded video.

#4

David Jones (v  Stoke)

Click here to view the embedded video.

#3

Sandro (v Chelsea)

Click here to view the embedded video.

#2

Gareth Bale (v Stoke)

Click here to view the embedded video.

#1

Wayne Rooney (v Manchester City)

Click here to view the embedded video.

Miniona sobota była pierwszym dniem w którym kara została wcielona w życie. Jak się jednak okazało na Old Trafford rozgrywały się wręcz komiczne, śmieszne, a zarazem budzące wiele kontrowersji sceny.

Kamery raz za razem pokazywały nam szkockiego menadżera zasiadającego na trybunach i trzymającego zabawny staroświecki telefon stacjonarny, za pomocą którego przez całe spotkanie na bieżąco przekazywał wskazówki swoim asystentom.

Okazuję się, że przepisy nie mówią nic o tym, że menadżer nie może stosować tego tupu środków. Zakaz dotyczy jedynie zasiadania na ławce trenerskiej, co tak na prawdę nie jest żadną karą w stosunku do szkoleniowca, który z trybun znacznie lepiej widzi jak ustawiają się jego piłkarze. Jakby tego było mało, menadżer podczas trwania przerwy może wejść do szatni i próbować motywować swoich zawodników.

Gdzie jest więc ta kara? Gdyby powiedzieć, że jej niema, z pewnością zgodziła by się z tym UEFA, która zwykła stosować bardziej skuteczne kary. Otóż według europejskich zakazów, od momentu kiedy zespół znajdzie się w szatni, czyli 75 minut przed meczem, menadżer nie może mieć z zawodnikami żadnego kontaktu. Aż do ostatniego gwizdka sędziego, kończącego spotkanie. Przez cały ten czas, szkoleniowiec znajduję się pod opieką delagata UEFY, który przygląda się jego zachowaniu.

Oczywiście zdarzały się momenty, w których menadżerowie szukali sposobu na przedostanie się do szatni swojego zespołu. Tak jak chociażby wówczas, kiedy Jose Mourinho prowadząc jeszcze Chelsea Londyn, przemknął do garderoby w koszu na pranie.

Powracając do meczu Manchesteru z Boltonem, to jak bezsensowene są przepisy FA pokazuje ostatnie 14 minut tego spotkania, kiedy to z boiska wyrzucony został Johny Evans. Wówczas Sir Alex Ferguson ponownie chwycił za słuchawkę instruując asystentów jak ustawić zespół grający w 10.

Śmieszne? Z pewnością. Kontrowersyjne? Jak najbardziej.